Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο Βίκτωρ Ουγκώ για τη μητέρα του…





Το διάβασα πριν από καιρό και το θυμήθηκα σήμερα, γιορτή της Μητέρας:
     «Ο διάσημος συγγραφέας λέγεται ότι έγραφε και διάβαζε ατέλειωτες ώρες κάθε μέρα. Γι’ αυτό και πολύ συχνά ένιωθε την ανάγκη να ξεκουραστεί. Ένα μεσημέρι λοιπόν, πηγαίνοντας να ξαπλώσει, είπε στον υπηρέτη του:
   «Είμαι πεθαμένος από την κούραση και χρειάζομαι λίγο ύπνο. Δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς. Ακόμα κι αν έρθει κάποιος συμβολαιογράφος και σου πει ότι κληρονόμησα μια μεγάλη περιουσία, να μη με ξυπνήσεις! Ακόμα κι αν έρθει η μάνα μου από τον άλλο κόσμο, να της πεις να περιμένει!»
   Έπειτα στάθηκε για λίγο σκεφτικός και συμπλήρωσε:
  «Εκείνης καλύτερα να μην της πεις τίποτα! Η μάνα μου δε θα θελήσει να με ξυπνήσει. Θα περιμένει την ώρα που θα ξυπνήσω από μόνη της...»

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Το στεφάνι του Μάη!




«… Την άλλη κιόλας μέρα ο Μάης άρχισε να πηγαίνει σ’ έναν παιδικό σταθμό γεμάτο λουλούδια, που τον έλεγαν Ο ανθισμένος κήπος και βρισκόταν κάτω στη γη. Κάθε πρωί ερχόταν να τον πάρει ένα σχολικό αμαξάκι από άνθη και πράσινα φύλλα, που το έσερναν τέσσερα χελιδόνια. Ο Μάης έμπαινε νυσταγμένος ακόμα στο αμαξάκι και τα χελιδόνια ξεκινούσαν για τη γη βιαστικά. Στο δρόμο έπαιρναν και μερικές μικρές πεταλούδες και κάμποσα μικρά πουλιά. Τα έστελναν κι αυτά οι γονείς τους στον παιδικό σταθμό, γιατί δούλευαν κι εκείνοι στη φύση και δεν είχαν που να τ’ αφήσουν.
………………………………………………………………………………………..
- Πώς τα πέρασε σήμερα το παιδί μου; ρώτησε το Μάη ο πατέρας του, ο Γαλανός Ουρανός, ο δεύτερος άντρας της ΄Ανοιξης.
- Καλά, είπε ο Μάης. Μόνο που τα λουλούδια μαλώνουν για μένα, τσακώνονται ποια θα μου πρωτοφτιάξουν ένα στεφάνι κι εγώ δε θέλω να κακοκαρδίσω κανένα. Θέλω το στεφάνι μου να έχει απ’ όλα.
     Γέλασε ο Γαλανός Ουρανός,
- ΄Ελα κοντά, του είπε κι άνοιξε την απέραντη αγκαλιά του. Μη στενοχωριέσαι και να δεις που τα λουλούδια θα φιλιώσουν πάλι στο τέλος.
     Κι επειδή όταν ο Ουρανός είναι ανοιχτός όλα γίνονται, την άλλη μέρα ένα πανέμορφο δώρο περίμενε το Μάη. Τα λουλούδια είχαν φιλιώσει και είχαν αποφασίσει να ετοιμάσουν ένα πολύχρωμο στεφάνι από άνθη κάθε λογής….»


 (Απόσπασμα από το βιβλίο «Τα παιδιά της ΄Ανοιξης» - Σειρά: Ιστορίες με τους 12 μήνες, Πατάκης 1988, 20η έκδοση 2016. Εικ.: με κολάζ της Λ.Π.-Α.)
http://www.loty.gr/paramith_analyt_10.htm

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Γιατί να το διαβάσω στην τάξη; Γράφουν και προτείνουν ηΤζελίνα Βογιατζόγλου και η Χρύσα Κουράκη, στη Λέσχη ανάγνωσης


Γιατί να το διαβάσω στην τάξη; Γιατί όλη η ελληνική και παγκόσμια ιστορία χωράει σε ένα βιβλίο! Γράφουν και προτείνουν ηΤζελίνα Βιγιατζόγλου και η  Χρύσα Κουράκη, στη Λέσχη ανάγνωσης:




Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου: Το φιλί της λύκαινας, εκδ. Πατάκη

 «Ιδιόρρυθμος, άμυαλος, ανάποδος, ριψοκίνδυνος και μυθομανής», είναι κάποιοι από τους χαρακτηρισμούς που έδινε στον πατέρα της η Δάφνη η μαμά του Φραγκίσκου. Δεν τον συναντούσε. Δεν ήθελε! Ο δωδεκάχρονος Φραγκίσκος όμως ήθελε! Και να τον συναντήσει και να τον γνωρίσει και να τον αγαπήσει. Η ευκαιρία δόθηκε ένα καλοκαίρι που ο Φραγκής (έτσι τον έλεγε ο παππούς) αποφάσισε να μην ακολουθήσει τους Προσκόπους στην κατασκήνωση και ζήτησε να περάσει το καλοκαίρι του με τον παππού Πέτρο στην Αμφίπολη.
     Από το πρώτο λεπτό της συνάντησής τους ο Φραγκής ένιωσε πως το καλοκαίρι του θα ήταν αλλιώτικο, συναρπαστικό, γεμάτο αποκαλύψεις. Και είχε δίκιο! Έμαθε τα πάντα: πώς ο παππούς γνωρίστηκε με τη γιαγιά Ολυμπία, γιατί χώρισαν, γιατί εξαφανίστηκε από τη ζωή της κόρης του, πού ήταν τόσα χρόνια…. Και μαζί με την ιστορία του παππού του μπροστά στα μάτια του ξετυλίχθηκε και η ιστορία της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου ολόκληρου!
     Μαζί τους, αχώριστες σύντροφοι, τρεις λύκαινες: μία πραγματική, μία συμβολική και μία αλληγορική (όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου), συμπληρώνουν την παρέα! Ο ρόλος της καθεμιάς διαφορετικός, μα εξίσου σημαντικός!  
   Από την άκρη της αριστοτεχνικής συγγραφικής πένας της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου ξετυλίγονται νήματα που ενώνουν την ιστορία του Φραγκή με πολλά διαφορετικά μεταξύ τους σύγχρονα θέματα. Το προσφυγικό, η μετανάστευση, οι πόλεμοι, οι δικτατορίες, οι ανθρώπινες σχέσεις σε όλες τους τις διαστάσεις, η φιλοζωία, η εξαφάνιση των ειδών, η απώλεια… είναι μερικά από αυτά τα νήματα! Που όμως δεν μπερδεύονται ούτε μία στιγμή, δεν δημιουργούν κόμπους, δεν «συγκρούονται», αλλά πλέκουν έναν στρωτό, υπέροχο, τέλειο μυθιστορηματικό ιστό, ο οποίος κλείνει με ένα έξυπνο τέχνασμα που σε κάνει να αναρωτιέσαι: «Διάβασα μυθιστόρημα ή μια αληθινή ιστορία;» 

                                      Φυσικά και θα το διαβάσουμε στην τάξη
                                 Και δεν θα ξέρουμε τι να πρωτοδιαλέξουμε!
  • Να δημιουργήσουμε και να παρουσιάσουμε project: για τις δικτατορίες ανά τον κόσμο, για τους λύκους, για την μετανάστευση και την προσφυγιά….
  • Να βρούμε και να ακούσουμε τα τραγούδια που αναφέρονται στο βιβλίο…
  • Να επενδύσουμε εμείς μουσικά κάποια αποσπάσματά του…
  • Να απεικονίσουμε τις περιπλανήσεις του παππού Πέτρου, χρησιμοποιώντας έναν χάρτη, χρωματιστό σπάγκο και πινέζες…
  • Να μελετήσουμε την μακεδονίτικη αρχιτεκτονική…
  • Να μελετήσουμε τον αρχαιολογικό χώρο της Αμφίπολης (και τι ωραία θα ήταν να μπορούσαμε και να τον επισκεφθούμε)…
  • Να μιλήσουμε με τους δικούς μας παππούδες και να καταγράψουμε δικές τους παλιές ιστορίες…

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Τέχνη και παγκομιοποίηση



Άκουσα πάλι πρόσφατα να υποστηρίζεται πως η Τέχνη δεν έχει πατρίδα. Σωστή άποψη, η Τέχνη πατρίδα δεν έχει, οι δημιουργοί της όμως έχουν. Και είναι θεμελιώδης, πιστεύω, η συναίσθηση της πατρίδας στους καλλιτέχνες, ουσιαστική και απαραίτητη όσο η ρίζα σ’ ένα λουλούδι, σ’ ένα φυτό. Γνωστό άλλωστε το αξίωμα ότι μόνον όποιος έχει πλήρη συναίσθηση της πατρίδας και της παράδοσής του μπορεί να δώσει έργα με απήχηση παγκόσμια. Χτυπητά παραδείγματα ο Καζαντζάκης στην πεζογραφία, ο Καβάφης, ο Σεφέρης και ο Ελύτης στην ποίηση, ο Τσαρούχης, ο Βασιλείου κ.ά. στη ζωγραφική, ο Σκαλκώτας, ο Θεοδωράκης, ο Χατζηδάκης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου στη μουσική, και τόσοι άλλοι.

Μα και πέρα από την Τέχνη, συχνά έχει αποδειχτεί ότι μονάχα ο γνήσιος φιλόπατρις μπορεί να υπηρετήσει μ’ επιτυχία τη διεθνή κοινότητα. Γιατί, όπως πάλι έχει σοφά λεχτεί,  μονάχα όταν διατηρεί κανείς εντός του την έννοια της πατρίδας μπορεί να καταλάβει και τους δεσμούς των άλλων με τις δικές τους πατρίδες, μόνο τότε εννοεί την αξία της κάθε πολιτιστικής κληρονομιάς, μόνο τότε είναι σε θέση να σεβαστεί πραγματικά την ιδιαιτερότητα των άλλων πολιτισμών.