Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020

«ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΜΙΚΡΟΣ»





Απόσπασμα από το βιβλίο
Ζητείται μικρός*


 
..… Όρμησε στην πόρτα και την άνοιξε με δύναμη, χωρίς να χτυπήσει. Ο αχνός, η τσίκνα κι η τηγανίλα του ’κοψαν την ανάσα.
   «Τι τρέχει, μικρέ;» τον αγριοκοίταξε ο μάγειρας ξαφνιασμένος με μια πιρούνα στο χέρι.
     Ξεροκατάπιε ο Χρήστος.
   «Ήρθα για τη δουλειά» μουρμούρισε.
  «Μίλα πιο δυνατά, βρε παιδί μου, δε βλέπεις τι φασαρία γίνεται μ’ αυτό το τηγάνι;»
   «Λέω, ήρθα για τη δουλειά» δυνάμωσε τη φωνή του.
«Για μικρός, που ζητάτε…»
   «Αααα!» πήγε μπρος πίσω η άσπρη σκούφια του μάγειρα. «Α, μπράβο, μάλιστα! Κόπιασε!»
     Κι ανοίγοντας με τον αγκώνα μια πόρτα κατά τη σάλα με τα φρεσκοστρωμένα τραπεζάκια, φώναξε:
   «Γεράσιμε! Για έλα μια στιγμή!»
     Ο Γεράσιμος φορούσε μαύρο κοστούμι, στο λαιμό ένα μαύρο φιογκάκι, από κείνο που το λένε… στάσου να δεις… ναι, που το λένε «παπιγιόν», κι είχε περασμένη στο χέρι μιαν άσπρη πετσέτα.
   «Ο μικρός που γυρεύουμε» - η σκούφια του μάγειρα έγειρε κατά το Χρήστο.
     Ο Γεράσιμος του ’ριξε ένα βλέμμα ψυχρό από πάνω ως κάτω κι ο Χρήστος ένιωσε ακόμα πιο τριμμένο το παντελόνι του, τα παπούτσια του ακόμα πιο παλιά, το μπουφάν του ακόμα πιο ξεθωριασμένο.
   «Πόσων χρόνων είσαι;» ρώτησε το παπιγιόν.
   «Δώδεκα!» έκρυψε Χρήστος το μισό χρόνο που έλειπε…


Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

Ποιος θα γράψει για το σκύλο μας;



Τον έλεγαν Κέβη. Και η δεκάχρονη Όλγα προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να παρηγορήσει τον Απελλή για το θάνατο του αγαπημένου του σκύλου που είχε γεράσει πολύ πια. Πώς να τα καταφέρει όμως; Να ψάξει για κανέναν απόγονο του Κέβη; Ή να παρακαλέσει ένα συγγραφέα να "ζωντανέψει" τον αγαπημένο σκύλο μέσα σ' ένα βιβλίο; Και ποιον απ' όλους τους συγγραφείς, αφού μια φίλη της "βιβλιοφάγος" της προτείνει ονομαστικά περισσότερους από εκατόν εξήντα;
     "Η Λ.Π.-Α. μεταγγίζει στις σελίδες του βιβλίου της την αγάπη για τα ζώα, τα βιβλία, τον άνθρωπο, την ίδια τη ζωή. Πολυεπίπεδη η ανάγνωση του βιβλίου αυτού: με στημόνι τον κύκλο της ζωής - τα σκυλάκια-λουλούδια που φύτρωσαν στον τόπο ταφής του Κέβη, μεταφυτεύτηκαν σε γλαστράκια και κατέκλυσαν κήπους, βεράντες και μπαλκόνια συγγενών και συγγραφέων - και υφάδι ένα βιβλίο για τον Κέβη, Η Λ.Π.-Α. χαράζει τους δύο δρόμους που οδηγούν στην "Αθανασία" και αίρουν τη Λήθη. ΄Ενα βιβλίο-μάθημα ζωής και τέχνης".
Μαρία Τζαφεροπούλου, Περιοδικό ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ - τ. 57, ΄Ανοιξη
http://www.loty.gr/mythistorima_analyt_10.htm
Ακούστε τις πρώτες σελίδες εδώ: