Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις της Όλγας… (*)

... Στις διακοπές των Χριστουγέννων δεν πήγαμε πουθενά. Μείναμε στην Αθήνα, γιατί ήρθε εδώ από τη Βιέννη ο αδερφός του πατέρα μου, ο θείος Βέρνερ. Μας επεθύμησε, είπε, και ιδιαίτερα τη γιαγιά. Όμως η αλήθεια είναι πως ήρθε για να δώσει μια συναυλία στο Μέγαρο της Μουσικής.

     Η γιαγιά μου, όπως συνήθως, έκλαιγε από χαρά που είδε το μεγάλο της γιο έπειτα από τόσον καιρό, έκλαιγε όμως κι από συγκίνηση. Γιατί όταν είναι να παίξει σε συναυλίες ο θείος, εκείνη θυμάται φυσικά τον παππού κι όλο λέει «αχ, που δε ζει ο πατέρας σου να σε καμαρώσει!» Και το λεει επειδή ο πατέρας του, δηλαδη ο παππούς μου ο Φραντς, ήταν διάσημος αρχιμοσικός στη φιλαρμονική της Βιέννης.

     Ο θείος Βέρνερ παραλίγο να βάλει κι αυτός τα κλάματα, όμως για άλλο λόγο: Επειδή του είπαμε πως πέθανε ο σκύλος μας ο Κέβης. Δίχως άλλο τον αδερφό του έχει κατά νου ο μπαμπάς όταν λέει ότι είναι ανόητος όποιος νομίζει πως οι άντρες δεν κλαίνε. Γιατί ο θείος Βέρνερ δακρύζει εύκολα όπως η γιαγιά! «Είναι φυσικό» εξηγεί ο μπαμπάς. «Οι καλλιτέχνες είναι ευαίσθητα πλάσματα».

     Στενοχωρήθηκε λοιπόν ο θείος Βέρνερ για τον Κέβη και την άλλη μέρα μάς έπαιξε στο πιάνο της γιαγιάς όσα παιδικά τραγούδια για σκύλους ήξερε. Ύστερα πήγε να ξεκουραστεί, να είναι έτοιμος για τη συναυλία.

 

     Στη συναυλία ήταν ωραία, δε λέω. Θα μπορούσα να γράψω κάτι στο λεύκωμά μου όταν γυρίσαμε, γιατί ο θείος Βέρνερ έπαιξε καταπληκτικά. Ο κόσμος στο τέλος τον χειροκροτούσε και φώναζε «μπις, μπις!».

     - Τι θα πει αυτό γιαγιά; ρώτησε ο αδελφός μου ο Φραγκίσκος, που πήγαινε σε συναυλία πρώτη φορά κι αυτό χατιρικά, γιατί δεν έχει κλείσει ακόμα τα έξι και, απ’ ό,τι ξέρω, δεν επιτρέπεται να πηγαίνουν σε τέτοιες συναυλίες τα μικρά.

     - «Μπις» σημαίνει πως θέλουν να παίξει ο θείος Βέρνερ και κάτι ακόμα! του απάντησα εγώ και καμάρωσα που το ήξερα. 

     Ξανάπαιξε λοιπόν μερικά κομμάτια ο θείος Βέρνερ, μετά την κανονική συναυλία, ο κόσμος άρχισε πάλι τα χειροκροτήματα, ο μπαμπάς μου καμάρωνε, η μαμά μου προσπαθούσε να πείσει τον Φραγκίσκο να μη χοροπηδάει στο κάθισμά του, και η γιαγιά μου - τι άλλο; - έκλαιγε από συγκίνηση.

     Ωραία ήταν, αλλά όταν γυρίσαμε το μόνο που έκανα ήταν ν’ ανοίξω το μυστικό μου λεύκωμα και να κολλήσω με προσοχή ένα φύλλο που έκοψα από το πρόγραμμα, εκεί που έλεγε:

Χριστουγεννιάτικη συναυλία

της κρατικής ορχήστρας Αθηνών,

 με σολίστ το διάσημο Ελληνοαυστριακό πιανίστα

Βέρνερ Νόιγκερ.

(*) Απόσπασμα από το βιβλίο Ποιος θα γράψει για το σκύλο μας,

                            
                                  http://www.loty.gr/mythistorima_analyt_10.htm

Για το βιβλίο ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗ ΜΑΜΑ*

Γράφει η Αν. Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Τασούλα Τσιλιμένη

 
Την Αθηνά Ανδρουτσοπούλου** τη γνωρίζουμε μέσα από τις δημοσιεύσεις της για τη βιβλιοθεραπεία. Με τις γνώσεις της ως ψυχολόγου ανέδειξε τα οφέλη της ανάγνωσης βιβλίων από παιδιά. Με το βιβλίο της Ταξίδια με τη μαμά επιχειρεί να φέρει σε επαφή τον αναγνώστη με έξι διάσημες προσωπικότητες (Δαρβίνο, Ντα Βίντσι, Φρόιντ, Κιουρί, Γουλφ, Βαν Γκογκ). 

Πρόκειται για βιβλίο γνώσεων σε αφηγηματικό ύφος, που μιλά για το έργο του καθενός ξεχωριστά και για όσα ο καθένας πρόσφερε στην ανθρωπότητα. Κοινός άξονας των έξι προσώπων είναι ότι ακολούθησαν το όνειρό τους, το οποίο στην εποχή τους ήταν μια ουτοπία. Το βιβλίο περιέχει έξι αυτόνομες ιστορίες, όσα και τα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται. 

Με χιούμορ και με έντονο το διαλογικό στοιχείο μεταξύ μιας βιβλιοφάγου μητέρας και της κόρης της, παρουσιάζονται σημαντικά στοιχεία για κάθε πρόσωπο. Με αφορμή την κάθε ιστορία, μητέρα και κόρη κάνουν ένα ταξίδι στις χώρες όπου έδρασαν οι έξι προσωπικότητες. Ταυτόχρονα αναπτύσσονται και άλλα κοινωνικά θέματα, όπως η διαφορετικότητα και ο σεβασμός. Με απλό, ανάλαφρο και εύστοχο τρόπο η συγγραφέας πετυχαίνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον του παιδιού-αναγνώστη. 

Το βιβλίο κοσμείται από φωτογραφικό και εικονογραφικό υλικό. Βιβλίο που χωρίς να είναι αμιγώς λογοτεχνικό ενισχύει την αυτοπεποίθηση του παιδιού και το κάνει να ονειρεύεται. ***

_______________

* Λιβάνης, Αθήνα 2017, σελ. 96.

** Αθηνά Ανδρουτσοπούλου www.androutsopoulou.gr

*** Δημοσιεύτηκε στο ηλ. περιοδικό ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ στο χώρο της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους, τ. 124, Χειμώνας 2017, σελ. 39.

http://online.fliphtml5.com/mepx/hlxx/

Η μικρή πολύχρωμη γιαγιά μου - από τη Λίτσα Ψαραύτη

Γράφει η Λίτσα Ψαραύτη

Γιαγιά και εγγονή έχουν το ίδιο όνομα: Ίριδα.  Μαζί παίζουν κρυφτό, κυνηγητό, ξεφυλλίζουν το λεύκωμα με τις παλιές φωτογραφίες, και τα βράδια η γιαγιά λέει παραμύθια στην εγγονή της. Άλλες φορές πάλι, βάζουν μουσική, χορεύουν, και τότε μέσα στο σπίτι έχουν καλοκαίρι, όπως κάθε φορά που βρίσκονται οι δυο τους, Η γιαγιά δε χαλάει ποτέ χατίρι στην εγγονή της. Θα γίνει γιαγιά όλης της τάξης της Ίριδας, όταν θα μαζευτούν τα παιδιά στο σπίτι της για να φτιάξουν κολάζ.  Και το σπίτι θα γεμίσει ξανά με χρώματα καλοκαιρινά κι ας κάνει έξω κρύο και πέφτει βροχή. Όμορφη ιστορία, γραμμένη με ευρηματικότητα και ευαισθησία, που θα ευφράνει τις καρδιές των παιδιών. Εξαιρετική και πλούσια η εικονογράφηση που συνοδεύει το κείμενο.

Εκδόσεις "Κόκκινη κλωστή δεμένη", 2017

(Μέρος των εσόδων ενισχύουν την Κιβωτό του Κόσμου)

(*) Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ στο χώρο της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους, τ. 124, Χειμώνας 2017.